युधिश्टीराचो राज्याभिशेक आनी कृष्ण

कृष्णायण

(कुरु घराण्यातलो सगल्यांत जाणटो मनीस भीष्म घायाळ जावन कुरुक्षेत्राचेर एका शिबिरांत मरणाची वाट पळयत पडिल्लो…. आतां मुखार…)

हस्तिनापूराच्या राजवाड्यांत फकत धवीं वस्त्रां नेशिल्ली बायलांच उरिल्लीं. तांची रडारड धृतराष्ट्राच्या कानार सद्दां पडटाली. ताका आतां आपले करणेचो पश्चाताप जावंक लागलो. भीष्म आनी विदुरान आपणाक शिटकावणी दिल्ली, पूण आपणें लक्ष दिलें ना. कृष्णान आपणांक फुडें कितें जावंक शकता हाची कल्पना दिल्ली, पूण आपूण आपल्या व्हडल्या पुता वांगडा व्हांवत गेलो. धृतराष्ट्राक विचार करुन- करून न्हीद पडना जाली. ताचे जेवणा वयलें लक्ष उडलें. विदुरान ताका शेवटाक समजायलो आनी ताचे वयर उखलिल्लें मन शांत केलें.

ताणें धृतराष्ट्राक ताच्या कर्तव्याची याद करुन दिली. ताचे जे पूत आनी नातू झुजांत सोंपल्यात तांच्यो निमाण्यो क्रिया कुरुक्षेत्राचेर वचून करूंक जाय. हें विदुरान ताच्या लक्षांत हाडून दिलें. ते प्रमाण धृतराष्ट्र आपल्या सगल्या घरच्यांक घेवन कुरुक्षेत्रार गेलो. तांच्या वांगडा विदूर आनी कुंतीय बी आशिल्ली.

धृतराष्ट्र, विदूर आनी कुंती कुरुक्षेत्राचेर आयल्यांत हें कळना फुडें कृष्ण लेगीत सगले पांडव आनी द्रौपदी सयत उपप्लाव्य नगरांतल्यान थंय गेलो. कुरुक्षेत्रार पावले उपरांत कृष्ण सगल्यांक घेवन धृतराष्ट्राक मेळपाक गेलो. तांचे वांगडा आशिल्ली द्रौपदी मागीर कुंती, गांधारी आनी हेर कौरव बायलांक मेळ्ळी. सगली बायलां एक‌ठांय येतकच शिबिरांत व्हडली रडारड सुरू जाली. कोण कोणाक समजायतालो? दरेकाचें दुख्ख एकूच आशिल्लें. दरेकाचे कोण‌ ना कोण महाभारत झुजांत सोंपिल्लो. कृष्ण थंय पावलो तेन्ना धृतराष्ट्र एकटोच दुकां गळयेत बशिल्लो. कृष्णा वांगडा आयिल्ल्या पांडवां मदलो युधिश्टीर फुडें सरलो आनी काका अशें म्ह‌णीत धृतराष्ट्राच्या पांयां पडलो. युधिश्टीराचो आवाज वळखून धृतराष्ट्राक आनीक व्हडल्यान रडूंक आयलें. युधिश्टीरान ताका म्हणलें, ‘काका, हांवेन तुजो व्हडलो गुन्यांव केला. म्हजे खातीर तुका हें दुख्ख भोगचें पडतां. म्हाका क्षमा कर.’ तेन्ना धृतराष्ट्रान ताका म्हणलें, ‘ना रे ना रे धर्मा, तुजी कांय चूक ना. हें सगळें म्हजे खातीर घडलां. हांवें जीं कर्मां केलीं तांचें फळ हांव भोगता. तुवेंनूच म्हाका क्षमा करपाक जाय. यो, यो, असो लागी यो म्हाका तुका एकदां म्हजे वेंगेत घेवं दी.’ अशें म्हणून ताणें युधिश्टीराक वेंग मारली. कांय वेळान ताणें युधिश्टीराक आपले वेंगेतलो मेकळो केलो अनी म्हणलें, "धर्मा, तुजे वांगडा तुजे भाव येवंक ना तर? खंय रे ते? अशें धृतराष्ट्रान म्हणिना फुडें, भीम ‘हांव भीम’ अशें म्हणींत फुडें आयलो. तो लागीं येतकच धृतराष्ट्रान ताका घट्ट कडकडू‌न वेंग मारली. धृतराष्ट्र खूब बळिश्ट आशिल्लो. आपले णव्याण्णव पूत एकट्या भीमान मारल्यात हाचो भयंकर राग धृतराष्ट्राच्या मनांत आशिल्लो. त्या खिणाक तो सगलो राग धृतराष्ट्राच्या मनांत उफाळून आयलो आनी नकळटां ताणें मारिल्ली वेंग भीमा खातीर मराणाची वेंग जावपाची. कृष्णाच्या ते लक्षांत आयले आनी ताणें धृतराष्ट्राक म्हणलें, ‘राजा, तुजे वेंगेंत भीम मरून वतलो. तुवें ताका क्षमा करूंक जाय. झुजांत कुरु घराण्यांतले कितलेशेच जाण सोंपल्यांत तातूंत तूं आनीक भर घालूं नाका.’ कृष्णाचें उलोवप आयकून धृतराष्ट्र भानार आयलो आनी ताणें भीमाक आपले वेंगेतल्यान सोडलो. भीमान व्हडलो सुस्कार सोडलो आनी तो कुशीक उबो रावलो. 

कृष्णान भीमाक मरणांतत्यान वाटायलो हे सगल्यांच्या लक्षांत आयलें. ताचे उपरांत धृतराष्ट्रान अर्जुन, नकूल आनी सहदेव हांकांय आपले वेंगेंत घेतलें. त्या दिसा मागीर कृष्ण, पांडव आनी द्रौपदी कुंती वांगडा उलोवपाक मेळूंक जाय म्हणून ती आशिल्ल्या शिबिरांतू‌च रावलीं.

(मुखार चलता)

अनिल नायक

9049079789