चोरांच्या मनांत चान्ने….

ग्रीक कथाकार इसापाची लांडग्याची काणी सगल्यांक खबर आसा. ‘लांडगो आयलो रे आयलो’, अशें एक राखणो आड्डता. गांवकार धांवून वतात. मागीर कळटा ताणें फकांडां केलीं. अशें चार - पाच फावटी जाता. एक दीस खरेंच लांडगो येता. राखण्याची आरड आयकून फटवल्ले गांवकार हे खेप वचनात. लांडगो मेंढरांक मारता. साताऱ्यांतल्या (महाराष्ट्र) माण तालुक्यांतल्या मोही गांवांत कांयशें अशेंच जालें. ‘मुंढे आयलो रे आयलो’, अशें कानार पडटकच दुदकारांनी धडाधड दूद रस्त्यार ओतपाक सुरवात केली. एका अधिकाऱ्याची कितली भिरांत तें पळयात. हजारांनी लीटर दूद मातये भरवण जालें. काणयेंतलो लांडगो वायट काम करपाक आयिल्लो, मात हांगा एक सरकारी अधिकारी वतालो लोकांचें बरें करपाक! तरीय दुदकार भियेले आनी तांणी ही कृती केली. दूद शुद्ध आशिल्लें जाल्यार ते तांणी ओतलें कित्याक, अशी चर्चा सुरू जाल्या. चोरांच्या मनांत चान्ने! म्हणटात तें हें. अधिकाऱ्याच्या पंगडान फक्त 72 वरांनी मुंबय, सोलापूर, पुणे, बीड अशा शारांनी 90 लाख 42 हजारांचो म्हाल जप्त केला. तातूंत भेसळीचें दूद, सौंदर्यप्रसाधना आनी हेर सामानूय आसा.
ह्या अन्न आनी वखदां प्रशासन आयुक्ताचें नांव- तुकाराम मुंढे. सामको कडक, प्रामाणीक, शिस्तबद्द. 21 वर्सांच्या काळांत तांची 25 खेपो बदली जाल्या. हो देशांतलो विक्रम. बदली कित्याक जाली आनी कोणें केली हें विचारचें न्हय! पदाचो ताबो घेतलो आनी त्याच म्हयन्यांत धडाधड कारवाय सुरू केली. ते येतले ह्या भंयानूच हो रस्त्याक दुदाचो अभिशेक घालो. धरल्यार दंड, अटक जावं येता, ह्या भंयान तें जालें. जप्त केल्ल्या म्हालांत परवानो नासतना चलपी आयुर्वेद कारखाने सांपडले. ब्युटी क्रीम मेळ्ळी. खंय तयार जाल्ली ती? पाकिस्तानांत. म्हणल्यार थंयच्यान बेकायदेशीर म्हाल येता. दुयेंतींची फटवणूक करपी हाॅस्पिटलां, फार्मासीय हातूंतल्यान सुटूंक नात. सोलापुरांत एकेच कडेन 15 लाखांचें दूद जप्त केलें. भेसळीची परंपरा सगलेच कडेन आसा, फक्त हे गांवूच आडवाद नात. आमच्या गोंयांत भेसळ जायना अशें कोणें म्हणचें न्हय!
अन्नात भेसळ जावप म्हणल्यार ताटांत वीख वाडप. हो वेपार न्हय, तर समाजा आड केल्लो गुन्यांव. तें करपी गुन्यांवकार. आमी राष्ट्रभक्तीचीं बातां मारतात, पूण भेसळ, भ्रश्टाचार, गैरप्रकार करतात. अन्न शुद्ध आसल्यार देशूय सुदृढ उरतलो, हें आमी विसरूंक फावना. वायट कामांनी भरपूर जोड आसता, पूण कोणाचे तरी भलायकेचो इबाडूय आसता. लोकांचे स्रापूय नासतात? फायद्या परस माणुसकी म्हत्वाची. गिरायक पयशे दिवन म्हाल विकत घेता, हें आमकां कशें याद उरना? दुदांत युरिया, शांपू मिस्तुराद करप, कड्डणांत इबाडिल्लें कड्डण घालप, कालचें नुस्तें आनी हेर जिनस दुसरे दीस गिरायकांक दिवप, आदले कपडे सेल लावन खपोवन काडप, जिनस करतना नितळसाण बाळगप ना, लेबल लायनासतना म्हाल विकप, खपता म्हूण मोल वाडोवप…. असले गैरप्रकार देशभरांत जातात. सरकारी यंत्रणेन लक्ष घालपाक नाका?
दुदाक भारतीय संस्कृतायेंत पूर्ण अन्न मानतात. ताका धर्मीक म्हत्वूय आसा. तरीय! भेसळीचें दूद पियेवन मोडशी, ओंकाऱ्यो, पोटांत दुखूं येता. गुरवार बायलांक त्रास जावं येतात, किडणी इबाडूं येता. कॅन्सर पसून जावं येता. भेसळ करप्यांक खरांतली खर ख्यास्त दिवंक जाय. सप्तकांतल्यान दोन फावटी तरी अधिकाऱ्यांनी तपासणी, धाडी घालपाक जाय. केशी लढपाक विशेश न्यायालयां सुरू करपाक
जाय. दरेका जिल्ह्यांत अन्न तपासणी प्रयोगशाळा आसची. खुद्द गिरायकांक घरचे घरा तपासणी कशी करची, तें शिकोवचें. गिरायक जागें जाले बगर भेसळीचो हो राकेस नश्ट जावचो ना. तेन्ना जागे जायात, उठात!!