Vishal Dharney · टॉप स्टोरी
गोंयांत फाटल्या पांच म्हयन्यांत (जानेवारी ते मे) सादारण 159 टन कोयर पुंजायला. राष्ट्रीय आनी राज्य म्हामार्गां कुशीक पडिल्लो. हेर कडेन हाचे दुपेटीन आसूं येता. सगल्यांत चड कोयर उत्तर गोंयांत सांपडलो. 73 टन. दक्षीण गोंयांत 46 टन आनी मध्य गोंयांत 40 टन कोयर मेळ्ळा. भायल्या राज्यांतल्यान येवन कोणें तो उड
संपादकीय
गोविंद मास्तर गांवचे शाळेंत 35 वर्सां शिकोवन निवृत्त जाले. पगार उणो, देखून गरीब, पूण संस्कार दिवपांत गिरेस्त. भुरग्यांक फक्त गणीत आनी विज्ञान न्हय, तर 'मनीसपणूय' शिकयलें. शाळा सुटली की ते आपल्या पगारांतल्यान चोपड्यों- पुस्तकां बी विकतीं घेवन गरीब भुरग्यांक तांच्या घरा व्हरून दिताले. कोणाच्याय दुयेंत
संपादकीय
गोंयां सारक्या प्रगत आनी पर्यटन प्रधान राज्याचे उदरगतींत वीज वेवस्थेची भुमिका खूब म्हत्वाची. आयज दरेक घर, कार्यालय, उद्देग, वेपारी आस्थापन आनी शेती विजेचेर आदारून आसा. अखंड वीज पुरवण ही आर्विल्ल्या जिणेची मुळावी गरज जाल्या. पूण ह्या उजवाडा फाटल्यान जायत्या कर्मचाऱ्यांचे कश्ट, त्याग आनी जोखीम आसा. सग
आयतार
भुरगेपणा सावनच एक गजाल आमच्या मनाचेर कोरांतलेली आसता. ती म्हणल्यार, खूब अभ्यास करप, पाठांतर करप, प्रगती करप, पदव्यांचो दोंगर करप अशें चालू आसता. तशें केल्यार बरी नोकरी, बरो पगार आनी बरो फुडार जातलो. ह्या भ्रमांत आमी आसतात. आपल्या तांकीचो विचार जायना. कामाक जाय आशिल्ली म्हायती ,कुशळटाय हाचो विचार जाय
आयतार
जाॅन बॉर्जीस म्हळ्यार कोण? कितें ताचें अस्तित्व? कोण ताका वळखता? ताणें समाजांत कितें केलां? अशा साबार प्रस्नांक जाप सोदतना जॉन म्हणल्यार अशें एक व्यक्तिमत्व जाची तुळा सादारण राजकारण्या कडेन करूंक जायना असो मनीस. आयज तो राजकारणी न्हय पूण फुडाराक? सुमार 50 वर्सां आदीं नुवेंच्या पोवासांव वाड्यांत आलॅक्
आयतार
म्हज्या कानार काल अचकीत रेडियोवेल्यान ‘निर्मोण’ सिनेमांतलें ‘धोल म्हुज्या बाय न्हिद म्हुज्या बाय’ हे बोल पडले. काय बरें सुंदर गीत हें! गितांत आवय आपल्या धाकटुल्या चलयेक फ़ुडें म्हण्टा ‘कावळो रोडों घराचेर कांय, विचारी कितें जाय? कावळ्यामामा रेकाद दिता बायेक हुस्को जाला’. आपल्या सातासमिंद्रा पलतडीं सिर
आयतार
स्कृतांत एक श्लोक आसा,
आयतार
एका तेंपार गोंयांत नासणें, उकड्या तांदळांचो उपेग व्हडा प्रमाणात जातालो. परतून एकदां नासणें, उकड्या तांदळांक म्हत्व येवंक लागलां. नासणें, उकड्या तांदळांतल्यान येणावळ वाडटा ताची जाणवीकाय शेतकारांक जाल्या. नासणें, उकड्या तांदळांत स्वयंपूर्ण जावपाची मोख दवरुया. फाटल्या पांच वर्सांनी शेतकामाक बळगें दिवपा
आयतार
विज्ञान अशे भाशेंत लोकां मेरेन पावता जी भास तांकां समजता आनी जे भाशेचेर तांचो विस्वास आसा, तेन्ना त्या भाशेच्या समाजा भितर विज्ञानीक नदर आनी विचारसरणी फुलता. देखून कोंकणी भाशेंत विज्ञानीक आनी शास्त्रीय विचार प्रगट करपी साहित्याचो विकास जावप, ही फक्त एक साहित्यीक गजाल न्हय तर शिक्षणीक आनी बौद्धीक गरज
